منقبت : هم در كتاب مذكور مسطور است كه : « روزى امير المؤمنين - كرّم اللّه وجهه - در زمان قدوهء اصحاب ، عمر بن الخطّاب به مسجد مدينه درآمده گفت : آن سرور - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم - امشب در واقعه به من فرموده : كه يا اخى ، سلمان به رحمت حق پيوسته ؛ برو به تجهيز و تكفينش ، قيام نموده بر وى نماز كن . بنا به وصيت آن سرور به مداين مىروم تا به وظايف مهماتش قيام نمايم . بعضى از اصحاب تصديق كردند و برخى انكار نمودند . يكى از ايشان از روى استهزا و استخفاف گفت : يا على ، كفنش از بيت المال بگير . امير فرمود : او از اين كفن مستغنى است . پس جمعى از اصحاب به متابعت امير از مدينه بيرون آمدند . امير المؤمنين به يك بار از انظار ايشان مختفى شده پيش از نماز ظهر به مسجد مدينه حاضر شده فرمود : سلمان مرحوم در مداين مدفون ساختم . بعضى از اهل انكار تاريخ مىداشتند تا بعد از مدتى از مداين مكتوبى به اين مضمون آمد كه سلمان در فلان تاريخ و فلان روز متوفى شد . مردى از صحرا پيدا شده تكفين نموده و نماز جنازه گزارده ، مدفونش ساخته از نظر غايب شد . » مؤلف گويد : در زمان فوت سلمان - رضى اللّه عنه - ميان ارباب سير و اصحاب خبر اختلاف است ؛ چنانچه در شواهد النّبّوة مسطور است كه : « در اوايل خلافت عثمان بن عفان - رضى اللّه عنه - در مداين وفات يافت . » و صاحب حبيب السّير به روايت امام شافعى - رحمة اللّه عليه - مىآرد كه : « در سنهء سنة و ثلاثين از هجرت در ايام خلافت امير المؤمنين - كرّم اللّه وجهه - به بهشت عنبر سرشت شتافت . » منقبت : هم در كتاب مذكور از امام حسن عسكرى - رضوان اللّه عليه - مروى است كه : « چون آن سرور - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم - متوجه غزوهء تبوك شد و امير المؤمنين را در مدينه قايم مقام و نايب مناب خود ساخت ، منافقان فرصت غنيمت دانسته گفتند : الحال ، چون هر دو برادر از هم مفارقت گزيده‌اند ، افناى ايشان به سهولت ميسر است . پس چند نفرى از شوربختان در راه امير چاهى عميق كنده به خس و خاشاك پوشيدند و جمعى از ارباب نفاق كه در ركاب آن سرور بودند ، چهارده نفر را به لباس سياه ملبوس ساخته بر سر عقبه با دبّه‌هاى پر از سنگ‌ريزه نشاندند كه ناقهء متبرّكهء آن سرور را از پاى درآورند . جبرئيل - ع - خبر عقبات و چاه به آن سرور بر سبيل تفصيل بيان نمود و چون امير المؤمنين با جمعى از مؤمنان به